28.01 Kochana rodzinka..

Czasami mam wrażenie, że to ja mam najgorzej, bo inni nie mają takich problemów jak ja. Potem myślę o tych, którzy głodują i są sami nie z wyboru. A czasami wydaje mi się, że ja po prostu wyimaginowałam sobie to wszystko i nie mam na co marudzić. Ale teraz w głowie huczą mi słowa "Jak tak można?".

Napisałam chwilę temu długą historię o moich rodzicach. Ale ją skasowałam. Bez sensu, żebyście miały to czytać. W skrócie wszyscy w mojej rodzinie mają mnie za debila i podcinają mi co chwilę skrzydła. A gdy moje ambicje i motywacja sięgają wysoko to zrobią wszystko, bym przypadkiem tego nie osiągnęła. Tak było niedawno z dietą. 

Chciałam bardzo Wam podziękować za wsparcie w komentarzach :* Bardzo tego potrzebowałam :) W rodzicach nie znajdę wsparcia, bo sami są otyli. Dla nich sukces jest wtedy, gdy jedzą jakby przez rok żarcia nie widzieli, a potem przez przypadek schudną 2 kg. Ja mierzę wyżej. Kiedyś schudłam 15 kg i to był dla nich cios poniżej pasa. Bo czemu ich córka ma być lepsza od nich..? Ale teraz czuję, że jest inaczej. Chyba już nauczyłam się ignorować ich zdanie. Za każdym razem kiedy widzę nową różnicę między nimi, a mną jestem z siebie dumna. 

A teraz nie dam sobie zniszczyć marzeń. Czuję, że schudnę teraz, albo nigdy. Zupełnie jakbym dostała jakiś znak, że to już teraz muszę zawalczyć o swoje, bo potem będzie na wszystko za późno. To ja osiągnę sukces w moim życiu, a nie oni.

WTOREK

+ 524 kcal - płatki z mlekiem - średnia miska, a tyle kalorii O.O kurwa

+ 373 kcal - ziemniaki z 2 piersiami kurczaka grillowanymi i sosem tzatziki

+ 21 kcal - 3 ogórki kiszone

+ 65 kcal - ćwierć melona

RAZEM = 983 kcal

Jestem w szoku, że obiad ma tak mało kcal, a płatki aż tyle. Ale bilans w miarę ok :)