14.02 Chwilowa załamka i powrót do walki

Chciałam ominąć ten dzień. Potraktować go jak jeden z wielu. I po prostu go przeżyć. Ale te pary, które były wszędzie. Musiałam to oglądać cały dzień w szkole i do domu wracać pieszo, gdzie też po drodze znalazłam ich całe mnóstwo. Zazdrościłam nawet tym dziewczynom, które chodziły po mieście w grupkach. Takie zebranie singielek. A ja? Ja nawet nie mam do kogo się przyczepić. Nawet jednej takiej osoby nie mam, komu mogłabym się wyżalić, wypłakać. Tylko Wy tu jesteście i przesyłacie mi literki wystukane na klawiaturze, które tworzą wyrazy często tak piękne, wspierające i pomocne, że tylko dzięki nim chce mi się wstawać codziennie. Jesteście jedynymi przyjaciółkami, jakie mi zostały. Dziękuję :*

Nawet moja mama mnie dzisiaj dołowała dopytując, czy dostałam jakąś kartkę, albo czy jakąś komuś dałam. Ze śmiechem odpowiedziałam nie, ale w sercu chciałam się schować głęboko w lesie, gdzie mnie nikt nie znajdzie i się rozpłakać. Ale ja jak tego potrzebuję to nie umiem się rozpłakać. Może dzisiaj przy wieczornym seansie filmowym.

Już wczoraj po głowie chodziły mi tego typu myśli. W sumie ciężko mi się przyznać, ale jest taki jeden, który chodzi mi po głowie, ale to jest głupie, bo ja ani nie jestem w jego typie, ani nie ma żadnego powodu, czemu miałoby między nami zaiskrzyć. I potem zdałam sobie sprawę, że takie myśli mam tylko dlatego, że on jest dla mnie miły. Od razu za dużo sobie pomyślałam, a potem załamałam się dochodząc do wniosku, że już zawsze będę sama. Na pocieszenie nawet zjadłam wczoraj 1 cukierek i 1 mini batonik, a dzisiaj 1 piwo i garść żelków. I najgorsze jest to, że jadłam, potem chwila zawieszki i doszłam do wniosku, że to nie poprawiło mojego humoru i odłożyłam to wszystko i poszłam posiedzieć przed komputerem. 0 wyrzutów sumienia, 0 jakiegokolwiek poczucia, że przydałoby się to spalić jak już zjadłam.

Ale jutro sobota. Muszę wziąć się w garść. Będzie dobrze :) W końcu się wyśpię, na śniadanie jutro moja ulubiona jajecznica, a do tego filmy przerywane ćwiczeniami. I wszystko co muszę zrobić robię dzisiaj, żeby mieć jutro wolne. Tylko chwilę znalazłam, żeby móc do Was napisać, bo jeszcze chciałam lekcje odrobić i posprzątać. A odwiedzę Was później - dzisiaj późniejszym wieczorem, albo jutro rano.

Będzie dobrze! Przecież jestem silna. Nie poddam się. Nie teraz. To jest ten moment kiedy mogę tego dokonać. Mogę spełnić swoje marzenie, uzyskać pewność siebie i tylko tą drogą cokolwiek osiągnę w moim życiu. Będę walczyć do samego końca. Niedługo będę dumna z mojej sylwetki! <3

Bilansu nie piszę dzisiejszego, ani wczorajszego, bo nie za bardzo mam czas, a poza tymi wyżej wymienionymi nie było tak źle :)